16.

Κεντημένο το γράμμα της ατέλειας στο δέρμα σου
και σύμβολα, ναυλοσύμφωνα,
το περιγέλασμα της ζωής σαν πλεονέκτημα σ’ αγώνα δρόμου.
Όμως γίνεται μουσική
κι ο ουρανός λάμνει
με λυμένα τα υπέροχα
ξεθωριασμένα μαλλιά του.

Περίτεχνα ημιτελείς μελωδίες
σ’ ανυψώνουν μέχρι
τα αποχτενίδια του αέρα.

Όλα πριν τη σιωπή
σαν αρρώστια
να πυκνώνει την επανάληψή της
να γεννά το είδωλό της
να σβήνει την εικόνα σου
ανεστραμμένο κέλυφος
να το γλεντάει θυμόσοφα ο αέρας
στη μνήμη σου.