17.
Επέστρεψε φανερά μετανιωμένη
και στέκεται στο λιγοστό φως
που διαπερνά τα πυκνά κλαδιά.
αντικρίζει τη σκηνή του θανάτου της.
Ασαφές τοπίο με πεσμένα φύλλα
αναφορά στον αγαπημένο της
που έχασε εδώ και λίγες ώρες
από το θρίαμβο μιας παρεξήγησης.
ένα πρόχειρο γεύμα
στην απλωσιά του αποκεφαλισμένου πράσινου
καταπίνοντας όλο και πιο γρήγορα
δίχως να τινάζει τα ψίχουλα
που θρυμματίζονται πάνω της.
όμως η αίσθηση του πνιγμού
είναι το ίδιο έντονη με την αίσθηση της πανωλεθρίας
νωρίτερα στο εξοχικό κέντρο Ρεματιά
κάτω από τις αναίσθητες λεύκες
με το αγαπημένο πρόσωπο να σηκώνεται θυμωμένο
ρίχνοντας την αρχαία καρέκλα πίσω του.
