19.

Στον αέρα τα λόγια σημάδευαν τις στιγμές
κι ας φαίνονταν όλα ασάλευτα ανάμεσα μας.
Δε ξέραμε πως να περάσουμε το βράδυ
ποιόν να πάρουμε κοντά να μοιραστεί την άμοιρη φιλία μας.
‘Ωσπου έγινε και ήρθαμε στα χέρια.
Καλύτερα να μην άνοιγα το στόμα μου, θα έλεγες άλλοτε.
Με τα δόντια γυμνά
και την καλή μας τύχη σαν πληγή
να μας θυμίζει
πως δε γίνεται –κι όμως-
να μείνουμε φίλοι για πάντα.