2.

Οι άνθρωποι μιλάνε ξεχασμένοι πεθαμένοι
Στις φυλαγμένες ταινίες
Των φίλων μου τα απρόσεχτα τα ακριβά τα συνετά λόγια
Νομίζουν δεν ακούω, δεν άκουσα
‘Ολα γραμμένα στις ταινίες μου
Με τις μέρες, τις ώρες στη Μεγάλη Αποθήκη ταξινομώ
Το ένα μαύρο κουτί δίπλα στο άλλο
Με τη σκόνη, το σκοτάδι
Τις συμμορίες των συγχορδιών
να κατεβαίνουν από τα ράφια
Σε ποιόν ν’ αφήσω τα κλειδιά;
Ποιόν να εμπιστευτώ τώρα που επιτέλους αρρώστησα;
Ποιός θα με γράψει εμένα;