22.

Στην αρχή κυριαρχούσε η δυσάρεστη αίσθηση του καναπέ.
‘Ομως αργά ή γρήγορα
όλοι μαθαίνουν την προπαίδεια
τις υποχρεώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο.
Η υποταγή είναι ατυχής λέξη,
όχι για την ανελευθερία της
αλλά για την ελάχιστη διαδρομή που υπόσχεται.
Ανάμεσα στα φιλικά πρόσωπα του Σαββατόβραδου
εκείνος ύφαινε ηδονικά στο μυαλό του την καταλυτική συνομωσία
την αποτυχία της συνεύρεσης.
Την επόμενη ακριβώς στιγμή
μια εξίσωση κοινότοπων δεδομένων
τον παρέσυρε στη συμμετοχή
στην ευκολία να αποδεχτεί
τη στεναχώρια σαν ανακούφιση.
Από κοντά κι η παιδική του αφέλεια
του έγνεψε να φορέσει το σωσίβιο
να βουτήξει στα βαθιά της αθωότητάς του.
Πρόλαβε να φαντασιωθεί τους ιδανικούς συντρόφους του
σε προσκλητήριο υπόγειας στοάς
μουσκεμένους, υπομονετικούς
σαν αντιστάθμισμα στο ενδεχόμενο
να ζήσει άλλη μια νύχτα χωρίς δυνατές συγκινήσεις
από φόβο μην ταράξει την ιερή στιγμή
που φέρνουν οι ανώφελες πιέσεις στη ζωή μας.