27.

Βρέθηκα στο κενό
και βρόντηξα στο σκοτεινό χωράφι
ερχόμενος από το αντίθετο ρεύμα.
Τριμμένη ζάχαρη το γυαλί στο στόμα μου
κι η υπομονή παρέα με τον πανικό μου.
Τα φώτα των διερχομένων τροχοφόρων
δεν παραβίασαν την αρχή της μοιραίας γνωριμίας.
Αποφάσισα να πεθάνω αργά με τα τραύματα να απλώνονται
σαν χαλασμένες τροφές.
‘Εμοιαζα με ανέκδοτο
ξεφτισμένο από την πολυχρησία
και γι αυτό υπόγεια δραστικό κι αμετάκλητο.