27.

Βρέθηκα στο κενό
κι από κει στο σκοτεινό χωράφι
ερχόμενος από το αντίθετο ρεύμα.
Τριμμένη ζάχαρη το γυαλί στο στόμα μου
κι η υπομονή παρέα με τον πανικό μου.
Τα φώτα των διερχομένων τροχοφόρων
δεν παραβίασαν την αρχή της μοιραίας γνωριμίας.
Αποφάσισα να πεθάνω αργά 

με τα τραύματα ν΄αλλοιώνονται
σαν χαλασμένες τροφές.
‘Εμοιαζα με ανέκδοτο
ξεφτισμένο από την πολυχρησία
και γι αυτό υπόγεια δραστικό κι αμετάκλητο.