31.

Τα φώτα αναβοσβήνουν στη ζωή κατά μήκος.
Ερήμην οι δρόμοι οδηγούν σε λιμάνια κι άλλα σημεία εξόδου.
Στα τελωνεία, στρατιές αφήνουν τις αποσκευές τους
δηλώνουν την τελευταία τους επιθυμία πριν επιβιβαστούν.
Οι κερδισμένοι παρελαύνουν αμίλητοι με το φορτίο της ελπίδας σβηστό.

Τα φώτα, τελευταίο προσκλητήριο
κρατάνε όσο ένας αποχαιρετισμός
η λύση ενός βασανιστικού προβλήματος
η αποτύπωση της αρρώστιας στην πιο σκοτεινή πλαγιά του μυαλού.

Οι υπόλοιποι αναζητούν επίμονα ένα φωτογράφο
να παραστήσει τον εαυτό τους
προσωρινά ζωντανό και καλοδιάθετο.
Σοβαροί άνθρωποι χωρίς χρέη
ερωτευμένοι εκλιπαρούν να διηγηθούν
από την αρχή μέχρι την άκρη του τέλους
τη δική τους εκδοχή
οι περισσότεροι
προς δόξαν των στατιστικών
φλυαρούν καταθέτοντας λατρευτικά
την καταδικασμένη τους βουή.